KFCW – Kampelaar

Ik doe mijn best om op een milde manier tegen het leven aan te kijken! Dat is niet altijd even makkelijk, en aangezien niets menselijks me vreemd is, maak ik me soms boos. Heb je wel eens een vergadering meegemaakt die over een betekenisloos onderwerp gaat (zoals, ik zeg maar wat, vakoverschrijdende eindtermen in het onderwijs)? Kenmerkend voor dat soort vergaderingen is dat het gebrek aan inhoud ruimschoots gecompenseerd wordt door eigenaardige termen. Zo moet je dan bijvoorbeeld -en zelfs als ik een erg creatieve bui heb, zou ik dit niet kunnen bedenken- “mindmappen” over de “extra muros-activiteiten”…  Aan het hoofd van zo’n vergadertafel zit steevast een dilettant die in het bijzonder beschikt over een overschot aan tijd en een gebrek aan talent om hoofd- en bijzaken te onderscheiden. Gelukkig is er nog het weekend waarin we onze aandacht kunnen richten op de belangrijkste bijzaak ter wereld, het voetbal. De rode duivels deden het niet onaardig afgelopen vrijdag en hoewel Karl Vannieuwkerke naar mijn smaak wel erg melig is, kijken we inderdaad met z’n allen uit naar dinsdag, toch?

Onze vets gingen zaterdag met 2 – 3 onderuit tegen Kampelaar. Enkele afwezigen zorgden ervoor dat we het team moesten herschikken. In een gelijkopgaande eerste helft kwamen de bezoekers enkele keren gevaarlijk opzetten, maar de halve kansen werden gemist of gepareerd door Luc. Zelf kwamen we ook wel in de buurt van de bezoekende goalie, maar echte kansen bleven uit. Kort na de rust verstuurde Lode een gemeten dieptepass en Seppe werkte beheerst af. Kort daarop kwamen de bezoekers opzetten over links, de voorzet kon nog net geraakt worden, maar daardoor stond Luc op het verkeerde been en kon een goedgevolgde Kampelaar–speler de bal bij de eerste paal binnentikken. Even later ging gelegenheidsstopper Frank in de fout en we keken tegen een 1 - 2 achterstand aan. Alweer enkele minuten later bleek onze muur bijlange niet zo robuust als hij eruit zag. Een vrije trap ging er los door  en met 1 – 3 op de bordjes leek het kalf verdronken. Toch bleven we aandringen en na een mooi opgebouwde aanval kwam de bal bij manusje-van-alles en vooral erg gewaardeerde veteraan Peter. Als een volleerde spits plaatste hij de door hemzelf gekochte én opgepompte Select hoog in de touwen. Jammer dat dit mooie doelpunt geen puntje opleverde.

Nu we weer ontspannen zijn, kunnen we maandag terug met blij gemoed (en proper ondergoed) gaan werken.

Randberichten:

·        Enkele weken geleden moesten wij afscheid nemen van Floran Verhaeghen, jarenlang onze vaste tapper op donderdagavond en in het weekend. Vaarwel Floran en tot in café Den Hemel.

·        Kampelaar beschikt over enkele goede voetballers en ook over een paar serieuze zageventen, man, man, man… Dat buitenspel niet alleen ingewikkeld is voor vrouwen, is nog maar eens gebleken.

·        Nu Wim opnieuw aan het werk is, waren de pistolekes na de match knapperig als vanouds, dat was vorige keer wel anders…

·        Misschien hebben de mindere resultaten van de jongste weken er iets mee te maken, maar de opkomst op de laatste twee trainingen was vergeleken met het seizoenbegin 'mager'. Nochtans ligt de nieuwe grasmat van het oefenveld er nog steeds uitstekend bij. Dus tot woensdag, zou ik zeggen?