Bierbeek – KFCW

Met het verstrijken der jaren ben ik eigenlijk  steeds minder tuk op mijn sportieve toekomst. Mijn krakende knieën en beginnende buikvorming spelen daarin een niet te onderschatten rol. Soms vraag ik me af of het niet beter zou zijn om het voetballen achterwege te laten en me te concentreren op een andere hobby. Onze openingswedstrijd  op bezoek bij titelkandidaat Bierbeek stemde me ook niet echt vrolijk. De voorbije jaren  werden we daar steevast weggespeeld, met klinkende nederlagen tot gevolg. Zelfverklaarde kenners beweerden dan ook dat het een ploeg is die ons niet ligt. Het was dus met een klein hartje dat we richting de Wijnenberg trokken. Bij aankomst stelden we vast dat de overvloedige regen van de voorbije zomermaanden de scheve Bierbeekse akker uit het verleden had omgetoverd tot een scheve bespeelbare grasmat. En er was nog een lichtpuntje, de thuisfluiter was niet van de partij en werd vervangen door een onpartijdige referee.

In verdedigend opzicht werd de  eerste helft er eentje om te onthouden. Marc stuurde onze troepen vooruit, het middenveld liep de overgebleven ruimte dicht. Bierbeek slaagde er niet één keer in om ons uit verband te spelen. Natuurlijk was er af en toe wat dreiging via de door de thuisploeg o zo geliefde lange bal. Eén keer bracht de paal redding en voor het overige stond Luc pal. Aanvallend speelden we verzorgd en we voetbalden meer doelgevaar bij elkaar dan in de twee voorgaande jaren samen. Na de pauze opende Hans B. de score met een wereldgoal. Hij veroverde de bal op een dertigtal meter van het doel, keek, legde aan en leverde een geplaatst schot af. De doelman deed nog moeite, maar het leer verdween in de winkelhaak. De thuisjongens probeerden de druk op te voeren door, zo mogelijk, nog meer met lange ballen te werken. We moeten toegeven dat we enkele keren goed wegkwamen, maar ook wij konden geregeld tegenprikken. Zo stuurde Hans C. Frank richting doel, die probeerde z’n overstapje en de twee overgebleven verdedigers liepen erin. De laatste verdediger probeerde nog te schoppen en dat had een penalty tot gevolg. Ludo deed alweer z’n plicht en zo kwam de overwinning plots wel erg dichtbij. Het slotoffensief werd vakkundig afgeweerd en Marcel zorgde van op 25 meter met een magistrale lob voor de apotheose, 0 – 3 !  Het werd een prachtige overwinning waarin elke speler z’n bijdrage had. Misschien kan het dan toch geen kwaad om nog een jaartje te voetballen?

Randberichten:

·        Onze twee jongste spelers waren er wegens werkverplichtingen niet bij. Zonde ook dat afgevaardigde Marina “het uur uit het oog was verloren” en dus onze prachtprestatie niet kon aanschouwen.

·        Afgelopen woensdag waren we met 9 op de training, misschien kunnen we deze week nog eens met meer dan 10 zijn?

·        Een pluim voor de terreinverzorger(s) van Bierbeek.

·        We kaapten niet één prijs weg bij de obligate tombola na de match, toeval natuurlijk!

·        Ik blijf erbij, een goed uitgevoerd overstapje is quasi onverdedigbaar!;-)

·        Volgens van Dale is euforie “een gevoel van welbehagen, meestal gepaard gaande met overdreven vrolijkheid en zelfverzekerdheid”, herkenbaar…